Terugblik

                                        25 september 2017  

Het leek een verre weg, een weg ver in de tijd

Een tijd die terugkeerde in je herinneringen.

Het kind dat lachte om al wat leefde, verdrietig voor de angst van verlies

Je optimisme bracht leven, gevuld met de gave om anderen gelukkige te maken

Jouw stiltes kwam over als de ziel in je ogen, die anderen nooit begrepen

Dat sportieve leven bracht je naar een heden, gevuld met geluk,

Met steeds die stralende ogen die je bleef overbrengen naar een wereld zonder angst

Nu je ouder bent lijkt het of de tijd nooit stilstond,

Je keert weer in die herinnering waar je eerste bewegingen aarzelend waren.

                                                     ©

 

Hij