Storm

                                        24 oktober 2017

Er giert een storm over mijn gelaat,

De wind blaast mijn haren als golven heen en weer

Regendruppels doen mijn ogen tranen.

Langzaam zakt mijn gemoedsrust naar het vriespunt,

Enkel de zon kan zorgen voor ontdooiing.

Het lijkt of mijn lichaam overgaat naar een regenboog.

Een nieuwe zondvloed doet mij denken aan zonniger dagen,

Zoals die hittegolf die een lach toverde en de koelte verdreef van dat verdriet.

Een sneeuwstorm doet mij wit worden in een orkaan van ongeloof

En doet mij wegebben naar het oog van deze storm.

Het brengt veel gedonder over mij heen en het bliksemt mij weg naar de realiteit.

Daardoor zie ik de sterrenpracht die het rillen van mijn lichaam doet verdwijnen,

Zodat de grote beer zich verenigt met de kleine beer.

Het maanlicht vergemakkelijk het zoeken naar de wedergeboorte.

Ijspegels verdwijnen naar dauw rond mijn ogen.

Geen windhoos is nu nog te bespeuren.

Het geluk van weleer is weer weer.

Mijn ogen laten de zon schijnen in een hart.

Ik geef de warmte door aan zij die weten dat een storm nooit voor eeuwig is.

                                                  ©